Reis Engeland 2012

april 2026
M	D	W	D	V	Z	Z
	1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	30

Met de Watervogelbond naar Engeland 2012: (foto’s)

klik op de foto voor vergroting

Dag 1 vrijdag 2 november 2012

Om 4:30 uur stond de bus van De Zigeuner én de koffie klaar bij de familie Vangelabbeek in Lanaken van waar we vertrokken richting Engeland. Ondanks het vroege uur was iedereen bijzonder goed gemutst. Fris en monter stapten we op tijd in de bus en maakten we ons op weg richting de Eurotunnel. Met een korte stop in Nieuwpoort om de laatste 2 deelnemers op te pikken was de groep van 31 personen compleet. De overvloed aan regen hebben we in Calais achter ons gelaten en een waterig zonnetje lachte ons tegemoet toen we in Engeland uit de tunnel kwamen gereden.

Het eerste park om te bezoeken was Bentley Waterfowl Park in Lewes. Dit ligt niet ver van de bekende badplaats Brighton in het zuiden van Engeland. Het landgoed is zoeen 700 jaar oud en werd in 1937 ontdekt door Gerald & Mary Askew. Ze raakten direct verliefd op het mooie landhuis in deze prachtige natuurrijke omgeving. Na WOII hebben ze het landhuis onder handen genomen waarna de tuin aan de beurt was. De familie Askew heeft bewust gekozen voor een informele beplanting. Het park heeft nog steeds een karakteristieke en persoonlijke uitstraling. De een noemt de beplanting rommelig, de ander waardeert de natuurlijke en huiselijke sfeer. Het watervogelpark was eigenlijk op 1 november voor de winter gesloten, maar voor de Watervogelbond hebben ze graag een uitzondering gemaakt.

Het reservaat is opgericht in 1962. Nadat Gerald Askew de Wildfowl Trust in Slimbridge had bezocht verraste hij zijn echtgenote met de mededeling dat hij in Slimbridge 20 koppels watervogels had besteld. De bulldozer was al aan het werk gezet om de eerste vijver te graven die al vrij vlot een waterbron trof. Met de komst van de bestelde Mandarijnen en Carolina’s, Keizerganzen en een paar Zwarthalszwanen, was de “Duckery” een feit. In de loop der jaren is het Watervogelpark uitgebreid en biedt een gevarieerd aanbod aan watervogels. Je treft er 125 soorten aan met enkele zeer bijzondere watervogels die je niet overal van zo dichtbij kunt bekijken (zoals de IJseend). De dieren zijn gewend aan alle aandacht en het merendeel is helemaal niet schuw. De paden zijn modern aangelegd en ook geschikt voor mindervaliden voor wie het volledige park als ook het autentieke woonhuis in een rolstoel toegankelijk is.

Na een flink rondje wandelen door het 23 are grote park hebben we op het terras van het theehuis nog wat gedronken en gewacht tot de groep compleet was om richting hotel te vertrekken. Vanwege enorme verkeersdrukte rondom London hadden we de nodige vertraging, maar het wachten werd beloond. De kamers van het Holliday Inn Hotel in Gloucester waren goed uitgerust en na een gezamenlijk avondeten en een drankje vertrok iedereen richting bedje.

Video dag 1 (27 min.)

Dag 2 zaterdag 3 november 2012

Na een zeer goed en uitgebreid ontbijt stond iedereen ongeduldig in de startblokken om het welbekende Wildfowl Trust in Slimbridge te bezoeken. Het beloofde letterlijk en figuurlijk een mooie dag te worden, een voorzichtig zonnetje leek ons het hele weekend te willen begeleiden. Het ontvangstgebouw was zeer mooi, groot en uiterst professioneel ingericht. Wie slecht ter been was kon gebruik maken van een electrisch scootmobiel. Eenmaal door de entree gewandeld hadden we een prachtig zicht op grote vijvers. Enkele Hawaiiganzen wachtten ons op om met ons mee te wandelen. Het gekwaak en gekwetter van de dieren, de vele klikgeluiden van de fototoestellen vergezeld door de nodige oooh’s en aaaaah’s van de groep geeft misschien de beste omschrijving van onze eerste indruk. De eerste 100 meter afleggen duurde een half uur. Je wist echt niet waar je moest kijken, links, rechts, boven, onder….. overal watervogels. De ruimte, de vele dieren, het was ronduit indrukwekkend te noemen. Enkele leden hadden dit park jaren geleden al bezocht, maar ook zij waren (opnieuw) onder de indruk. Wilde dieren vlogen over en streken neer op de vijvers. Zwanen vlogen op en aan op de vijvers alsof het de start en landingsbaan van Heathrow Airport voor vogels was.

Wildfowl & Wetlands Trust (WWT) werd opgericht in 1946 door de ornitholoog en kunstenaar Sir Peter Scott. De patron van het park is Koningin Elizabeth II. Deze ecologische oase kan in stand worden gehouden door donaties, liefdadigheid en sponsoring. In Engeland is dankzij de inzet van Sir Peter Scott ruim 2.500 hectare Wetland behouden gebleven en Slimbridge alleen al biedt een natuurlijke leefomgeving voor meer dan 150.000 vogels. Het park trekt jaarlijks ruim een miljoen bezoekers. Slimbridge kent diverse beschermingszones en biedt een enorme schat aan informatie voor ecologisch onderzoek. De zogenaamde Wetlands zijn bedreigde natuurgebieden en de WWT heeft als doel deze essentiële ecosystemen en hun dieren redden. Slimbridge heeft een spectaculair leefgebied en diverse observatoria van waar je onder andere unieke grote kuddes roze flamingo’s kunt zien. Er zijn kijkhutten voorzien die uitzicht bieden op de uitgestrekte vlaktes waar wilde vogels van allerlei soorten ruimte genoeg hebben om neer te strijken, waar ze kunnen eten, wat uit kunnen rusten, zich kunnen wassen of om te copuleren. Het was een hele bedrijvigheid. Enkele bekende wildlife fotografen hadden zich gestationeerd met grote paparazzo lenzen om indrukwekkende momentopnames te maken.

Het park is onderverdeeld in zones waarbij de vele grote vijvers en perken voor zover mogelijk beplant zijn met de plantensoorten uit de natuurlijke habitat van de oorspronkelijke leefgebieden van de watervogels. Langs en op de wandelpaden moest je echt opletten waar je liep omdat ganzen en eenden gewoon naar je toe kwamen en voor je voeten liepen, om aandacht te krijgen en misschien iets lekkers. Ze poseerden uitgebreid voor onze camera’s. Het was een heerlijke dag. Alles was erg mooi aangelegd met brede goed onderhouden wandelpaden. Voor kinderen was er zeer veel (educatief) vermaak. Zelf werd ik verrast door een jonge zwaan die zich kwam laten knuffelen en zijn kopje in mijn handpalm vleide.

Ongepland kwam de groep elkaar na de middag weer tegen in het restaurant waar de meesten een hapje en drankje nuttigden. Het totaal aantal gemaakte foto’s tot dusver werd snel met elkaar vergeleken. De stand op dat moment: de één had er 500 gemaakt, bij de ander stond de teller al op 900. De rest zat er een beetje tussenin of had de batterij van de videocamera al leeggefilmd. We namen als afsluiter nog een kijkje bij de vangkooien die zo opgesteld waren dat afhankelijk van de windrichting de vogels met behulp van een lokvogel in de juiste richting gedreven konden worden. Vroeger werden de vogels in de kooien gedreven om ze te vangen en te consumeren, tegenwoordig worden de kooien enkel nog gebruikt om de vogels te kunnen ringen.

De échte liefhebber maakte tot slot nog snel een rondje langs zijn favoriete vijver om de laatste foto’s te schieten alvorens we naar de bus wandelden. Moe maar voldaan werden de ervaringen in de bus opgewonden met elkaar gedeeld. Alle denkbare superlatieven werden uit de kast gehaald om ons enthousiasme met elkaar te delen. Het park was prachtig, het aanbod aan dieren overweldigend, daar was iedereen het over eens. De dag werd afgesloten in het Park Inn hotel in Bedford. Een zeer mooi hotel met ruime luxe kamers. Het lag aan het water en hoe kan het nog toepasselijker, er zwommen witte zwanen en een handjevol wilde eenden. Er was een warm en koud buffet voorzien waar we ons na een lange voldane dag hongerig op gestort hebben. Een deel van de groep maakte zich op naar de kamers en de rest van de groep heeft nog gezellig nagekeuveld aan de bar.

<Video dag 2 (32 min.)

Dag 3 zondag 4 november Busbridge Lakes in Godalming

Na een stevig ontbijt vertrokken we op het gemakje richting Godalming waar we een bezoek mochten brengen aan Busbridge Lakes. Alhoewel het privé park rond deze tijd van het jaar niet voor bezoekers is opengesteld, hadden we vooraf een afspraak gemaakt en werden vriendelijk ontvangen door manager Robin en de eigenaresse van het landgoed, Mrs. Fleur Douetil. In typisch Engelse “cottagestijl” kwamen we via de indrukwekkende toegangspoort met een fraaie klok als centraal punt van het dak van het “coach house” op de binnenkoer die toegang bood aan een prestigieuze tuin.

Het gehele landgoed is 16 hectare groot en heeft 3 natuurlijke meren. De paden zijn natuurlijk en waren door de stortvloed aan regen modderig. Dit park is niet toegankelijk voor rolstoelen! De bosrijke en glooiende omgeving biedt een thuis aan 130 soorten zwanen, ganzen en eenden en is daarmee één van de grootste privéverzamelingen in Engeland. Menig bedreigde diersoort was in het wild te bewonderen. De interactie met de watervogels was heel anders dan de dagen hiervoor. In deze omgeving kon je het natuurlijke wildgedrag goed bestuderen. Rond de grote natuurlijke vijvers en meren kon de natuur zijn gang gaan en genoten de dieren van de ruimte, de vrijheid en de prachtige natuurlijke omgeving. Een ontelbaar aantal perken en kleinere vijvers vervolledigden het geheel en bood ruimte aan speciale soorten, selectieve en gecontroleerde nakweek.

Het landgoed is privé bezit. Met haar 83 jaar is mevrouw Douetil een krasse dame die de rondleiding over haar landgoed voor eigen rekening nam. Ze woont in een waar paradijs temidden van een mix aan exotische vogels, flora en fauna en prachtig gestyleerde tuinen zoals je ze waarschijnlijk alleen in Engeland kunt aantreffen. De tuinen zijn fraai vormgegeven en aangelegd rond 1750. Ze hebben enkele eeuwen de kans gehad om zich te vormen tot het prestigieuze geheel dat ze nu uitstralen. De eerste eigenaren van het domein zijn in de archieven terug te vinden in het jaar 1297. De eerste 3 eeuwen was het eigendom van de familie Busbridge die ook hun naam hebben gegeven aan de streek.

Het oorspronkelijke huis dateert uit het midden van de 16e eeuw maar is is in het begin van de vorige eeuw volledig opnieuw gebouwd. Mr. en Mrs. Douetil wonen er sinds 1966 waar ze dit pareltje met veel liefde en hard werk hebben zekergesteld voor verval. De tuinen waren in 1966 overwoekerd met brandnetels en wildgroei. Er zwommen wel wat vissen in de vijvers maar er was in die tijd geen eend te bekennen. Hun eerste eendjes kregen ze van een vriend kado, maar al snel waren ze weggevlogen. Omdat het zo leuk oogde om eenden op de vijver te zien zwemmen hebben ze een koppel Carolina eenden gekocht. Om de vos buiten te houden en de eenden binnen, hebben ze een hek geplaatst rond het middelste meer. Zo is het allemaal begonnen. De collectie werd jaarlijks uitgebreid en de vele nakweek gaf hun de mogelijkheid om weer verder uit te breiden. Ze hebben veel gedaan om succesvolle nakweek te evolueren. Zo hebben ze diverse vijvers aangelegd zodat ze voor de verschillende eenden de juiste habitats konden creëren. Met serieuze hekken proberen ze hun watervogels te beschermen tegen de vossen.

De collectie groeit nog steeds jaarlijks en hun doelstelling is om de volgende generaties te kunnen laten genieten van al dit moois. Spijtig genoeg heeft geen van de kinderen interesse om het landgoed voort te zetten en zal het in de toekomst te koop worden aangeboden. Dus als je nog een leuk buitenverblijf zoekt………. ?

De rondleiding werd afgesloten met koffie en gebak waarna iedereen verkleumd van de kou blij terug bij de bus was. Chauffeur Piet had de bus al lekker warm laten draaien en voldaan klauterden we weer allemaal naar ons vaste plekje. De stemming was opperbest toen Piet de GPS richting Dover had ingesteld om aan de terugreis te beginnen. Meermaals weerklonk het dat het een fantastisch weekend was geweest. Alhoewel de helft van de deelnemers elkaar niet kende heeft de plezierige stemming en de onderlinge hobby deze groep zeer hecht verenigd. Had het bestuur al voorzichtige plannen gemaakt om volgend jaar een nieuwe reis te plannen, was dit wel het moment om zeker te weten dat het volgend jaar gewoon een vervolg moet krijgen.

De terugreis was uitgelaten en ondanks dat de shuttle vertraging had, de wegrestaurants op de terugweg gesloten waren, hebben de echte “die-hards” na 1600 kilometer gezamenlijke reis zich nog verder verenigd om klokslag middernacht samen in het clubnest “New Chevaljee” in Lanaken het succesvolle weekend af te sluiten met een nachtelijk etentje, onder het mom dat ze toch echt geen afscheid van elkaar wilden nemen….

Video dag 3 (13 min.)

Video (2.36 min.)