Hoe zijn de dwergkuifeenden bij Jacob terechtgekomen

Hierbij het verhaal van de familie Rodenburg:

“Bij navraag in de familie zijn we te weten gekomen dat mijn overgrootvader de dwergkuifeend al had, in welke kleur is ons niet bekend. Wat we wel weten is dat mijn vader toen al de liefde voor dat ras heeft geuit. In de vele jaren daarna heeft hij niets van het ras vernomen en leek het uitgestorven. 

Toen hij in 1965 van een jachtopziener te horen kreeg dat er 1 eend met kuif op zijn put rond zwom was de liefde weer herboren. De eend werd gevangen en zo begon een nieuw leven voor de dwergkuifeend. Volgens het bij gehouden fokboek had hij in 1966 twee jonge eenden met kuif en in de jaren erna kwamen er steeds meer dwergkuifeenden met kuif.

In 1973 bezat hij 20 gekuifde eenden in de kleuren blauw,  zwart, wit, vaal, grauw en lichtblauw. Later kwam er nog de meeskleur bij. Hij showde de dwergkuifeend al in 1969 in Barneveld. Twee witte en een blauwbonte werden ingezonden met als gevolg een goed predikaat. Na diverse discussies met keurmeesters heeft de dwergkuifeend in het begin van de jaren 90 een plekje gekregen in de watervogelstandaard. 

Dit was in het kort het verhaal over mijn vader en zijn grote liefde de dwergkuif eend. Een ras wat nu weer uit dreigt te sterven door te weinig draagvlak onder liefhebbers en te weinig kennis en begrip van keurmeesters voor deze geweldig mooie eend die zeer moeilijk te fokken is. 

De eenden zijn in 2007 bij ons gekomen, net voordat mijn vader en moeder verhuisd zijn naar een bejaardenflat. Mijn vader leed toen al aan dementie, en wist korte tijd later al niet meer dat zijn zo geliefde kuifeenden bij ons waren. Maar als hij ze dan zag vond hij ze altijd mooi, niet wetende wat het ras was en dat het zijn eigen eenden waren. Mijn vader overleed in 2009 en als dank hebben wij een dwergkuifeend in zijn grafsteen laten graveren.  

Ondanks de lange historie was het de eend met kuif uit 1965, die de basis vormde voor onze huidige Nederlandse Dwerg kuifeend. Welke rassen c.q. dieren zijn gebruikt om de kuivenfamilie uit te breiden is niet belangrijk maar ook zij hebben een bijdrage geleverd aan het eigen gezicht van onze Dwerg kuifeend. Een ras met een eigen gezicht zoals uit de foto’s wel blijkt

Bron: Jacob en Marjan Rodenburg